رفتن به بالا

پایگاه خبری، تحلیلی جهش

تعداد اخبار امروز : 0 خبر


  • یکشنبه ۲۸ آبان ۱۳۹۶
  • الأحد ۰ ربيع أول ۱۴۳۹
  • 2017 Sunday 19 November
درباره سیاست زدگی و مرگ نابغه ها

افول ستاره ها، صعود احمق ها

افول ستاره ها، صعود احمق ها گزارش اختصاصی جهش؛ دنیایی که ما در آن زندگی می کنیم، خلاصه شده به سیاست. دنیای سیاست زده ای که در هر گوشه آن، هر اتفاقی که بیفتد، ربطی به سیاست، حاکم و دولت دارد و در طول قرن ها، پس از پدیداری سیاست مدرن، همواره هر ضربه ای […]

افول ستاره ها، صعود احمق ها

گزارش اختصاصی جهش؛ دنیایی که ما در آن زندگی می کنیم، خلاصه شده به سیاست. دنیای سیاست زده ای که در هر گوشه آن، هر اتفاقی که بیفتد، ربطی به سیاست، حاکم و دولت دارد و در طول قرن ها، پس از پدیداری سیاست مدرن، همواره هر ضربه ای که انسان و انسانیت خورده، از همین سیاست و سیاستمدارانی است که خواسته یا ناخواسته، طعم قدرت به آنها چسبیده و بلایایی را بر سر این کره خاکی آورده اند که طی قرن ها و هزاره ها، هیچ گاه اتفاق نیفتاده است.

ماجرا از این هم بغرنج تر است. در این دنیای بی نهایت کوچک، یک حقارت خاصی هم در این سمت و سو وجود دارد. داستان برای زمانی است که در یک رسانه، خبر فوت مریم میرزاخانی را می بینیم. اما تیتر و فضایی محدود و کوچک این اتفاق را پوشش داده .در کنارش اما، تیتر اصلی و بزرگ، صحبت های رییس ستاد قالیباف است که از رای بالاتر او سخن گفته و دیدار با تتلو را اشتباه خوانده .

هر چقدر قرار باشد به این موضوع بی اهمیت نگاه کنیم، نمی شود. دل آدمی به درد می آید. شکی نیست که مریم میرزاخانی، نابغه ای بوده که دنیا به او احتیاج داشته. به درد این کره کوچک خاکی می خورد. نه آدمی می کشت نه آزاری می رساند و جز خدمت به بشریت بهانه ای برای زیستن نداشت. اما برای ما، آدم هایی درشت ترند که ضررشان به مراتب بیشتر از سودشان است و اگر کمی، فقط کمی دقت نگاه کنیم، می بینیم که به هیچ درد بشریت و دنیا هم نمی خورند. بسط و استنباط از این موضوع، محدود به کشور و سرزمین ما نیست؛ با اینکه در اینجا بیشتر به چشم می خورد؛ بلکه موضوعی جهان شمول است. امیدواریم در اینجا به شخص یا گروهی برنخورد. بحث ما سیاست زدگی ای است که ربطی به خیلی از ما ندارد. این سیاست است که ما را رها نمی کند تا زندگی مان را بکنیم.

مثال واضحش ایالات متحده است. ترامپ، بخواهیم یا نه، خواسته مردم آمریکا بوده و نمادی درست از آن کشور. آنها او را انتخاب کرده اند و حالا که حماقت و حقارت او ثابت شده، خود را به در و دیوار می کوبند تا به نحوی اعتراض خود را اعلام کنند. این بازی احمقانه ای نیست؟ ترامپ سر جایش نشسته، دیوانگی اش را می کند و میلیون ها انسان، زمان، مال و انرژی خود را صرف اعتراض به او می کنند.

می دانیم که منظورمان را درست نرسانده ایم. که البته توضیح و بسط این دغدغه هم مساله ساز است و هم کاری دشوار. اما در چند کلام، این روزها سیاست، زندگی ما را طوری در برگرفته، که انگار فراموش کرده ایم که ما اشرف مخلوقاتیم  و ذاتا برای ماموریت های بسیار مهم تری به وجود آمده ایم. سال های سال است که سیاست مداران در سراسر دنیا ثابت کرده اند که به هیچ درد مردم و انسان نمی خورند. اما باز، ما، همه ما، خودمان آنها را باد می کنیم و مهم می پنداریمشان. کاش روزی فرا برسد که قدرت مریم میرزاخانی ها، نابغه ها، آدم هایی که به درد این دنیا می خورند، از همه سیاستمدارها، همه حاکم ها، بیشتر شود.

اخبار مرتبط

نظرات

Comments are closed.